Περισσότερες από 200 Οργανώσεις: «Οι Απάνθρωπες Διατάξεις για τις Απελάσεις Πρέπει Να Απορριφθούν»
Διαβάστε παρακάτω το κοινο δελτίο τύπου που συνυπογράφουν πάνω από 200 οργανώσεις σχετικά με την νέα πρόταση για Κανονισμό Επιστροφών -Απελάσεων της ΕΕ:
Περισσότερες από 200 Οργανώσεις: «Οι Απάνθρωπες Διατάξεις για τις Απελάσεις Πρέπει Να Απορριφθούν»
Στις 11 Μαρτίου 2025, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε μια νέα πρόταση για Κανονισμό Επιστροφών, προς αντικατάσταση της ισχύουσας Οδηγίας Επιστροφών. Πίσω από τον ευφημιστικό τίτλο, η πρόταση περιγράφει μέτρα καταναγκαστικά, τραυματικά, και μέτρα που παραβιάζουν δικαιώματα, με βάση την επιτακτική ανάγκη αύξησης των ποσοστών απέλασης. Αντί να εστιάζει στην προστασία, τη στέγαση, την υγειονομική περίθαλψη και την εκπαίδευση, ο προτεινόμενος Kανονισμός βασίζεται σε τιμωρητικές πολιτικές, κέντρα κράτησης, απέλαση και επιβολή.
Ο «Κανονισμός Απελάσεων», όπως θα ήταν πιο σωστό να ονομάζεται, αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης μετατόπισης της μεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ, η οποία χαρακτηρίζει την ανθρώπινη μετακίνηση ως απειλή, για να δικαιολογήσει παρεκκλίσεις από τις εγγυήσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Τα θεσμικά όργανα της ΕΕ και τα κράτη μέλη έχουν καταστήσει ολοένα και περισσότερο την ποινικοποίηση, την επιτήρηση και τις διακρίσεις ως τα βασικά εργαλεία της διακυβέρνησης της μετανάστευσης – αντί για την προστασία, την ασφάλεια, τα μέτρα κοινωνικής ένταξης, την επέκταση ασφαλών και νόμιμων διόδων και τις άδειες διαμονής που βασίζονται στα δικαιώματα.
Οι οργανώσεις μας είναι κατηγορηματικές: ο Kανονισμός αυτός πρέπει να απορριφθεί. Προσανατολίζεται στην κράτηση, την απέλαση, την εξωτερίκευση και την τιμωρία, ιδίως των ατόμων που υφίστανται φυλετικές διακρίσεις, και θα έχει ως αποτέλεσμα να οδηγηθούν περισσότερα άτομα σε νομικό κενό και επικίνδυνες συνθήκες. Καλούμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να αποσύρει την πρόταση και καλούμε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να την απορρίψουν στην παρούσα μορφή της.
Ο Κανονισμός πρέπει να απορριφθεί για τους ακόλουθους λόγους:
1. ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΧΩΡΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΙ ΔΕΣΜΟΙ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΑ ΑΠΕΛΑΣΗΣ ΣΕ ΤΡΙΤΕΣ ΧΩΡΕΣ (Άρθρα 4, 17)
Η πρόταση αυτή – μαζί με τις προτεινόμενες αλλαγές στον Κανονισμό για τις Διαδικασίες Ασύλου – θα καθιστούσε για πρώτη φορά δυνατή την απέλαση ενός ατόμου παρά τη θέλησή του, σε χώρα εκτός της ΕΕ, με την οποία δεν έχει κανένα προσωπικό σύνδεσμο, είτε έχει διέλθει από αυτήν μόνο για λίγο, είτε δεν έχει πατήσει ποτέ το πόδι του σε αυτήν.
Το να στέλνεις έναν άνθρωπο παρά τη θέλησή του σε μια χώρα με την οποία δεν έχει κανένα σύνδεσμο, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί ούτε λογικό, ούτε δίκαιο ούτε βιώσιμο. Τέτοια μέτρα θα διέλυαν οικογένειες και κοινότητες σε ολόκληρη την Ευρώπη, υπονομεύοντας το δίκτυο αλληλεγγύης στο οποίο βασίζονται οι άνθρωποι για να ζουν με αξιοπρέπεια. Η διεύρυνση των επιλογών για τις «επιστροφές» εγείρει σοβαρές ανησυχίες για τα θεμελιώδη δικαιώματα, μεταξύ άλλων τον κίνδυνο να εγκαταλειφθούν άνθρωποι σε τρίτες χώρες, την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια της απομάκρυνσης, τη βιωσιμότητα της ένταξης και επανένταξης, καθώς και την πρόσβαση σε στήριξη, δικαιώματα και υπηρεσίες. Τα μέτρα αυτά εφαρμόζονται και σε οικογένειες και παιδιά, με περιορισμένες εξαιρέσεις.
Ο προτεινόμενος Κανονισμός επιτρέπει επίσης τη δημιουργία των λεγόμενων «κέντρων επιστροφών», τα οποία είναι πολύ πιθανό να μετατραπούν σε κέντρα κράτησης που θα μοιάζουν με φυλακές, όπου θα κρατούνται όσοι αναμένουν την απέλασή τους, εκτός του εδάφους της ΕΕ. Αυτό συνιστά σοβαρή απόκλιση από το διεθνές δίκαιο και τα πρότυπα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι πιθανό να οδηγήσουν σε μια σειρά παραβιάσεων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της αυτόματης αυθαίρετης κράτησης, της άμεσης και έμμεσης επαναπροώθησης (σε κέντρα επιστροφών ή μέσω επακόλουθων απελάσεων) και της άρνησης πρόσβασης σε νομικές και διαδικαστικές εγγυήσεις. Ταυτόχρονα, θα ενισχύσουν τις πρακτικές διακρίσεων και θα δημιουργήσουν σημαντικές προκλήσεις όσον αφορά στην παρακολούθηση των συνθηκών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον προσδιορισμό της νομικής ευθύνης και της δικαιοδοσίας. Επιπλέον, οι παρούσες διατάξεις του Κανονισμού είναι ανησυχητικά ασαφείς και δεν θεσπίζουν δεσμευτικά πρότυπα, εντείνοντας αυτές τις ανησυχίες. Σε συνέχεια των προηγούμενων προσπαθειών μεταφοράς ή εξωτερικοποίησης της ευθύνης για το άσυλο, όπως αυτές της Αυστραλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου ή της Ιταλίας, τέτοιες προτάσεις αναμένεται να έχουν υπέρογκο κόστος, να ενέχουν σημαντικούς διπλωματικούς κινδύνους και κινδύνους για τη διεθνή εικόνα των κρατών και να διευρύνουν τα κενά και τις αποκλίσεις μεταξύ των πολιτικών ασύλου και μετανάστευσης των χωρών της ΕΕ. Επιπλέον, θα διοχετεύσουν πόρους σε τιμωρητικές πρακτικές διαχείρισης της μετανάστευσης, αντί σε πολιτικές που δίνουν προτεραιότητα στην προστασία, τη φροντίδα και την ασφάλεια.
2. ΝΕΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΕΝΤΟΠΙΣΜΟ» ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ (Άρθρο 6)
Η πρόταση απαιτεί από τα κράτη να λάβουν μέτρα για τον εντοπισμό ανθρώπων που διαμένουν παράτυπα στην επικράτειά τους. Πάνω από 80 οργανώσεις προειδοποίησαν ότι παρόμοιες διατάξεις στον Κανονισμό του 2024 για τον Έλεγχο Διαλογής [Screening Regulation] θα οδηγήσουν σε αύξηση του φυλετικού διαχωρισμού και της διακριτικής μεταχείρισης. Τέτοιες διατάξεις ανοίγουν τον δρόμο για την επέκταση ρατσιστικών πρακτικών αστυνόμευσης και επιχειρήσεων ελέγχου μετανάστευσης, που καλλιεργούν τον φόβο στις φυλετικά στοχοποιημένες μεταναστευτικές κοινότητες. Επιπλέον, τα μέτρα εντοπισμού που συνδέονται με την επιβολή της μεταναστευτικής νομοθεσίας δημιουργούν σοβαρούς κινδύνους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που σχετίζονται με το δικαίωμα στην υγεία, τα εργασιακά δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, καθώς ο φόβος των αρχών αποθαρρύνει τα άτομα χωρίς έγγραφα από το να αναζητήσουν υγειονομική περίθαλψη, να καταγγείλουν κακοποιήσεις ή να έχουν πρόσβαση σε προστασία. Τέτοια μέτρα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ηθικά διλήμματα για τους επαγγελματίες και να υπονομεύσουν την εμπιστοσύνη στις δημόσιες υπηρεσίες. Τέλος, ενέχουν τον κίνδυνο να απειλήσουν τα δικαιώματα στην ιδιωτικότητα μέσω της μη ασφαλούς κοινοποίησης ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, συμπεριλαμβανομένων δεδομένων υγείας, παραβιάζοντας τα ευρωπαϊκά πρότυπα προστασίας δεδομένων και διαβρώνοντας τις ελευθερίες της κοινωνίας στο σύνολό της.
3. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΞΩΘΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΝΟΜΙΚΟ ΚΕΝΟ (Άρθρα 7, 14)
Η πρόταση απαιτεί από τα κράτη να εκδίδουν διαταγές απέλασης παράλληλα με οποιαδήποτε απόφαση που τερματίζει τη νόμιμη διαμονή, χωρίς προηγούμενη εξέταση άλλων επιλογών σε εθνικό επίπεδο (όπως άδειες διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους, για το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, για ιατρικούς ή οικογενειακούς λόγους, καθώς και κατά τη διάρκεια διαδικασιών προσδιορισμού της ανιθαγένειας ή σε άλλες περιπτώσεις όπου η απέλαση δεν είναι δυνατή). Σε συνδυασμό με αντίστοιχες διατάξεις του Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, που συνδέουν τις απορριπτικές αποφάσεις ασύλου με τις αποφάσεις απέλασης, το μέτρο αυτό θα δημιουργούσε επιπλέον εμπόδια στην πρόσβαση σε εθνικές άδειες διαμονής. Ανησυχητικό είναι επίσης ότι προβλέπεται η έκδοση διαταγών απέλασης οι οποίες μπορούν να αναφέρουν πολλαπλές πιθανές χώρες επιστροφής, σε περιπτώσεις όπου δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί μία συγκεκριμένη χώρα.
Η πρόταση αποδυναμώνει επίσης την προστασία των ατόμων που δεν μπορούν να απελαθούν, συχνά χωρίς δική τους υπαιτιότητα. Αν και επιτρέπει την αναβολή της «απομάκρυνσης» σε περιπτώσεις κινδύνου επαναπροώθησης, καταργεί την υφιστάμενη υποχρέωση να λαμβάνονται υπόψη και να αξιολογούνται άλλες ατομικές περιστάσεις. Έτσι παραβλέπει το γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις η «επιστροφή» μπορεί να μην είναι ούτε κατάλληλη ούτε εφικτή, όπως όταν πρόκειται για περιπτώσεις ανιθαγενών ή για άλλους λόγους που άπτονται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Αυτό αναδεικνύει την αντίφαση μιας πρότασης που έχει διαμορφωθεί με τον εσφαλμένο στόχο της «αύξησης των ποσοστών των επιστροφών», ενώ στην πράξη διογκώνει τεχνητά τον αριθμό των ατόμων σε βάρος των οποίων εκδίδεται απόφαση απέλασης. Ως συνέπεια, πολύ περισσότεροι άνθρωποι θα οδηγηθούν σε καθεστώς παρατυπίας και νομικού κενού, θα στερηθούν θεμελιώδη δικαιώματα όπως η υγειονομική περίθαλψη και θα εκτεθούν σε φτώχεια, αστεγία, εκμετάλλευση ή παρατεταμένη κράτηση. Τέτοιες πολιτικές δεν βλάπτουν μόνο τα ίδια τα άτομα· αποσταθεροποιούν και εντείνουν το κλίμα φόβου και ανασφάλειας, ιδίως για τους μετανάστες και όσους υφίστανται φυλετικές διακρίσεις, αλλά και για τις ευρύτερες κοινότητες στις οποίες ανήκουν.
4. ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ (Άρθρα 29-35)
Η πρόταση προωθεί τη συστηματική χρήση της κράτησης από τα κράτη, επεκτείνοντας σημαντικά τη μέγιστη διάρκειά της — από 18 σε 24 μήνες. Η διεύρυνση αυτή είναι δυσανάλογη και αναποτελεσματική, επιδεινώνοντας περαιτέρω τη βλάβη στα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια και την υγεία των ανθρώπων. Παράλληλα, διευρύνει τους λόγους για τους οποίους μπορεί να επιβληθεί κράτηση, εντάσσοντας κριτήρια που στην πράξη καλύπτουν την πλειονότητα όσων έχουν εισέλθει παράτυπα στην Ευρώπη ή είναι χωρίς χαρτιά, σε ευθεία παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας και της αναγκαιότητας. Για παράδειγμα, η έλλειψη εγγράφων ή η κατάσταση αστεγίας [έλλειψη μόνιμης και σταθερής στέγης] θα αρκεί για να δικαιολογήσει την κράτηση.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι η πρόταση επιτρέπει την κράτηση παιδιών, παρά το γεγονός ότι το διεθνές δίκαιο και τα πρότυπα ανθρωπίνων δικαιωμάτων ορίζουν ρητά πως η κράτηση παιδιών αποτελεί πάντοτε παραβίαση των δικαιωμάτων τους και δεν είναι ποτέ προς το συμφέρον τους, και παρά την παγκόσμια δέσμευση των κυβερνήσεων να σταματήσουν την πρακτική αυτή. Υπό κράτηση θα μπορούν να τίθενται επίσης και άλλες ευάλωτες ομάδες, καθώς και άτομα που δεν είναι δυνατόν να απελαθούν. Η πρόταση φαίνεται μάλιστα να ανοίγει τον δρόμο για αόριστη κράτηση ατόμων που θεωρούνται «κίνδυνος για την ασφάλεια», με δικαστική απόφαση. Επιπλέον, επιτρέπει στα κράτη μέλη να παρεκκλίνουν από βασικές εγγυήσεις σχετικά με την κράτηση, σε περίπτωση που τα συστήματα αντιμετωπίζουν ένα αόριστα καθορισμένο «απρόβλεπτο βαρύ φορτίο».
Η αύξηση της χωρητικότητας των κέντρων κράτησης θα δημιουργήσει επικερδείς ευκαιρίες για ιδιωτικές εταιρείες που διαχειρίζονται κέντρα κράτησης, ενθαρρύνοντας την ανάπτυξη μιας ολόκληρης «βιομηχανίας κράτησης» εις βάρος των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας των ανθρώπων. Οι «εναλλακτικές της κράτησης», ή αλλιώς μη στερητικά της ελευθερίας μέτρα, όπως προτείνονται από την Επιτροπή, δεν θα λειτουργούν ως πραγματικές εναλλακτικές και δεν θα απαιτείται να εξετάζονται πριν την επιβολή της κράτησης. Αντίθετα, θα μπορούν πλέον να εφαρμόζονται επιπλέον της κράτησης, και ακόμη και μετά τη λήξη των χρονικών ορίων της κράτησης. Συνολικά, οι ρυθμίσεις αυτές συνιστούν μια σημαντική επέκταση της διοικητικής κράτησης στο πλαίσιο της μετανάστευσης, με την κράτηση να παύει να αντιμετωπίζεται ως έσχατο μέτρο και για το συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα, σε πλήρη αντίθεση με τις επιταγές του διεθνούς δικαίου.
5. ΤΙΜΩΡΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ (Άρθρα 10, 12, 13, 16, 22, 29)
Η πρόταση εισάγει εκτεταμένες, δυσανάλογες και μη ρεαλιστικές απαιτήσεις συνεργασίας σε άτομα εις βάρος των οποίων έχει εκδοθεί απόφαση απέλασης, όπως την υποχρέωση να προσκομίσουν έγγραφα ταυτότητας που μπορεί να μην διαθέτουν, τη σωματική έρευνα και την έρευνα των προσωπικών τους αντικειμένων, ή τη συνεργασία με τρίτες χώρες για την απόκτηση ταξιδιωτικών εγγράφων. Οι απαιτήσεις αυτές συνοδεύονται από τιμωρητικές και βαριές κυρώσεις σε περιπτώσεις «μη συμμόρφωσης», όπως χρηματικές ποινές, απαγορεύσεις εισόδου, περιορισμούς στην εθελουσία αναχώρηση, αλλά και στέρηση παροχών, επιδομάτων ή αδειών εργασίας. Χωρίς αποτελεσματικούς μηχανισμούς αμφισβήτησης της εκτίμησης περί «ανεπαρκούς συνεργασίας», και χωρίς εγγυήσεις ότι οι άνθρωποι δεν θα τιμωρηθούν για καταστάσεις πέρα από τον έλεγχό τους – όπως η ανιθαγένεια, η δυσκολία χρήσης της τεχνολογίας και ο αναλφαβητισμός, η ηλικία, η υγεία ή το τραύμα – τα μέτρα αυτά κινδυνεύουν να εφαρμοστούν αυθαίρετα και δυσανάλογα, τιμωρώντας ανθρώπους σε ευάλωτες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες.
Η πρόταση σηματοδοτεί επίσης μια ακόμη μετατόπιση από την «εθελοντική αναχώρηση» στην «απομάκρυνση», καθιστώντας την απέλαση την προκαθορισμένη επιλογή. Παρά το γεγονός ότι ο εθελοντικός χαρακτήρας σε τέτοιες συνθήκες είναι αμφισβητήσιμος, η πρόταση περιορίζει ακόμη περισσότερο τις επιλογές και την ικανότητα δράσης των ατόμων. Αυτό γίνεται με την εισαγωγή ευρύτατων λόγων που καθιστούν υποχρεωτικές τις αναγκαστικές «επιστροφές» και με την κατάργηση ακόμη και της ελάχιστης ισχύουσας προθεσμίας των επτά ημερών για εθελοντική αναχώρηση, ή για συμμόρφωση με τη διαταγή απέλασης.
Επιπλέον, προβλέπονται εξαιρέσεις για άτομα που «αποτελούν απειλή για τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ασφάλεια ή την εθνική ασφάλεια» – όροι αόριστοι και επιδεκτικοί καταχρηστικής εφαρμογής. Περιπτώσεις που θέτουν ζήτημα ασφάλειας ή αφορούν σε ποινική καταδίκη θα πρέπει να αντιμετωπίζονται στο πλαίσιο της ποινικής διαδικασίας και σύμφωνα με τις απαιτούμενες εγγυήσεις της δίκαιης δίκης.
6. ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ (Άρθρο 28)
Σε συνέχεια της υπονόμευσης αυτών των δικαιωμάτων που εισάγει ήδη το Σύμφωνο, η πρόταση καταργεί το αυτόματο ανασταλτικό αποτέλεσμα των προσφυγών κατά της εκτέλεσης απόφασης απέλασης. Το ανασταλτικό αποτέλεσμα θα πρέπει είτε να ζητηθεί ταυτόχρονα με την προσφυγή είτε να χορηγηθεί αυτεπαγγέλτως. Αυτό δημιουργεί ένα επιπλέον επίπεδο πολυπλοκότητας τόσο για τα άτομα που κινδυνεύουν με απέλαση όσο και για τις δικαστικές αρχές, ενώ αφαιρεί μια ουσιώδη εγγύηση του δικαιώματος σε αποτελεσματικό ένδικο μέσο.
Καθώς δεν προβλέπεται υποχρεωτική ελάχιστη προθεσμία για την άσκηση προσφυγής (η πρόταση ορίζει μόνο ότι η προθεσμία δεν μπορεί να υπερβαίνει τις 14 ημέρες), τα κράτη μέλη θα μπορούσαν στην πράξη να καταστήσουν αδύνατη την ουσιαστική αμφισβήτηση των αποφάσεων απέλασης, σε αντίθεση με τη νομολογία των Ευρωπαϊκών δικαστηρίων.
7. ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΨΗΦΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ (Άρθρα 6–9, 23, 38–41)
Η πρόταση διευρύνει την ψηφιακή επιτήρηση των ανθρώπων που βρίσκονται σε διαδικασίες απέλασης, γεγονός που έχει ήδη καταγγελθεί από ειδικούς στα ψηφιακά δικαιώματα και τον Ευρωπαίο Επόπτη Προστασίας Δεδομένων. Αυτό περιλαμβάνει τη μαζική συλλογή και διαμοίραση προσωπικών δεδομένων, ακόμη και ευαίσθητων πληροφοριών υγείας και ποινικού μητρώου, μεταξύ κρατών-μελών της ΕΕ αλλά και με τρίτες χώρες που μπορεί να μην διαθέτουν επαρκή προστασία δεδομένων. Παράλληλα, καθιστά δυνατή τη χρήση παρεμβατικών τεχνολογιών παρακολούθησης σε κέντρα κράτησης, καθώς και των λεγόμενων ψηφιακών «εναλλακτικών της κράτησης», όπως η παρακολούθηση μέσω GPS και κινητού τηλεφώνου, οι οποίες παρότι υποτιθέμενα θεωρούνται εναλλακτικές της κράτησης, παραμένουν εξαιρετικά παρεμβατικές και στην πράξη μπορούν να ισοδυναμούν με de facto κράτηση. Οι τεχνολογίες αυτές δημιουργούν επίσης νέες κερδοφόρες αγορές για τις εταιρείες παρακολούθησης.
Η δημιουργία μιας «Ευρωπαϊκής Διαταγής Επιστροφής», η οποία θα αποθηκεύεται στο Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν (SIS), συγχέει ακόμη περισσότερο τη διαχείριση της μετανάστευσης με την αστυνόμευση, καθώς προβλέπεται ανταλλαγή δεδομένων με τις αρχές επιβολής του νόμου. Έχουν καταγραφεί επανειλημμένα περιστατικά κατάχρησης δεδομένων και μη συμμόρφωσης με τα νομικά πρότυπα προστασίας της ιδιωτικής ζωής και των προσωπικών δεδομένων από τις αρχές που χρησιμοποιούν το SIS, αυξάνοντας τον κίνδυνο παραβιάσεων και κακής χρήσης δεδομένων.
8. ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΚΤΙΜΗΣΗΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΩΝ
Όπως και άλλες πρόσφατες νομοθετικές προτάσεις για τη μετανάστευση, η συγκεκριμένη πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εκδόθηκε χωρίς εκτίμηση των επιπτώσεων στα ανθρώπινα δικαιώματα και χωρίς να τεθεί σε επίσημη διαβούλευση, συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών εταίρων — σε έναν τομέα όπου η τεκμηριωμένη χάραξη πολιτικής είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Αυτό αντίκειται τόσο στη Διαθεσμική Συμφωνία για τη Βελτίωση της Νομοθεσίας όσο και στις σχετικ κατευθυντήριες γραμμές της ίδιας της Επιτροπής, οι οποίες απαιτούν προηγούμενη εκτίμηση επιπτώσεων όταν μια νομοθετική πρόταση έχει σοβαρές κοινωνικές συνέπειες και όπου υπάρχουν εναλλακτικές πολιτικές επιλογές. Η εκ των προτέρων αξιολόγηση των επιπτώσεων στα θεμελιώδη δικαιώματα είναι απαραίτητη, προκειμένου να διασφαλιστεί η συμμόρφωση με τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, την αρχή της μη επαναπροώθησης, την απαγόρευση βασανιστηρίων και απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας, το δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία, τα δικαιώματα του παιδιού, το δικαίωμα σε αποτελεσματική προσφυγή, την ιδιωτική και οικογενειακή ζωή, την προστασία της ιδιωτικής ζωής και των δεδομένων, καθώς και την αρχή της μη διάκρισης.
9. ΠΑΡΑΒΛΕΨΗ ΤΩΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ ΣΤΟΝ ΤΙΜΩΡΗΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Η πρόταση στηρίζεται σε μια εσφαλμένη παραδοχή: ότι η απέλαση πρέπει να αποτελεί τη μοναδική επιλογή για τα άτομα των οποίων η αίτηση ασύλου έχει απορριφθεί ή των οποίων οι άδειες διαμονής έχουν λήξει ή ανακληθεί. Για να μειωθεί ο αριθμός των ανθρώπων που αναγκάζονται να ζουν χωρίς καθεστώς νομιμότητας, τα κράτη μέλη της ΕΕ οφείλουν να διασφαλίσουν την πρόσβαση στις υφιστάμενες άδειες που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και να διευρύνουν τις δυνατότητες πρόσβασης σε ένα ευρύ φάσμα αδειών διαμονής, που να επιτρέπουν στους ανθρώπους να σχεδιάζουν τη ζωή τους, να εργάζονται νόμιμα, να σπουδάζουν και να συμμετέχουν πλήρως σε όλες τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές πτυχές των κοινωνιών στις οποίες ζουν.
—
Καλούμε την ΕΕ να σταματήσει να ικανοποιεί ρατσιστικά και ξενοφοβικά αισθήματα και εταιρικά συμφέροντα, να αντιστρέψει τη τιμωρητική και διακριτική μετατόπιση στην πολιτική μετανάστευσης και, αντιθέτως, να κατευθύνει πόρους σε πολιτικές που βασίζονται στην ασφάλεια, την προστασία και την ένταξη, οι οποίες ενισχύουν τις κοινότητες, διασφαλίζουν την αξιοπρέπεια και εξασφαλίζουν ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να ζουν με ασφάλεια ανεξαρτήτως του καθεστώτος τους.
Τα θεσμικά όργανα της ΕΕ και τα κράτη μέλη θα πρέπει να απορρίψουν τα μέτρα απέλασης που βασίζονται σε τιμωρητικές και καταναγκαστικές προσεγγίσεις, υποβαθμίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και πλήττουν δυσανάλογα τους φυλετικά στοχοποιημένους ανθρώπους. Λαμβάνοντας υπόψη τις ανησυχίες που αναφέρθηκαν παραπάνω, καλούμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να αποσύρει την πρόταση αυτή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να την απορρίψουν.
Περισσότερες από 200 Οργανώσεις: «Οι Απάνθρωπες Διατάξεις για τις Απελάσεις Πρέπει Να Απορριφθούν»
(Ανανεωμένη λίστα οργανώστις έως τις 20 Σεπτεμβρίου 2025)
Υπογράφουν οι οργανώσεις:
ΕΕ/Διεθνείς
1. #DiasporaVote!
2. 11.11.11
3. Abolish Frontex
4. Acli - Associazioni cristiane lavoratori italiani
5. Academics for Peace-Germany
6. Access Now
7. ActionAid International
8. Africa Advocacy Foundation
9. AlgoRace
10. All Included
11. Alternatif Bilisim
12. Amnesty International
13. Apna Haq
14. ASAM Greece
15. Aspiration
16. Avocats Sans Frontières (ASF)
17. Border Violence Monitoring Network
18. borderline-europe - Menschenrechte ohne Grenzen e.V.
19. Bridge EU
20. Cairo Institute for Human Rights Studies (CIHRS)
21. CCFD-Terre Solidaire
22. Changemakers Lab
23. Civil Rights Defenders
24. Collective Aid
25. COFACE Families Europe
26. Correlation-European Harm Reduction Network
27. COSPE
28. CPT - Aegean Migrant Solidarity
29. de:border // migration justice collective
30. DeZIM, German Centre for Migration and Integration Research
31. EAPN European Anti-Poverty Network
32. ECCHR European Center for Constitutional and Human Rights
33. ELC - Eurocentralasian Lesbian Community
34. EmpowerVan
35. EPSU
36. Equinox Initiative for Racial Justice
37. EuroMed Rights
38. European Alternatives
39. European Movement
40. European Network Against Racism (ENAR)
41. European Network on Religion & Belief
42. European Network on Religion and Belief
43. European Network on Statelessness
44. Famiglie Accoglienti
45. FEANTSA
46. Fenix Humanitarian Legal Aid
47. Forum per Cambiare l`Ordine delle Cose
48. Global Alliance Against Traffic in Women (GAATW)
49. Global Asylum Seeker Human Rights Defenders Committee (GASHDC)
50. Hoffnung leben e.V.
51. Human Rights Watch
52. Humanity Diaspo
53. I Have Rights.
54. Inter Alia
55. InterEuropean Human Aid Association Germany e.V.
56. International Planned Parenthood Federation - European Network (IPPF EN)
57. International Women* Space e.V
58. iuventa
59. Kerk in Actie
60. La Strada International
61. Liga Española de la Educación y la Cultura Popular
62. Madera Creation
63. Médecins du Monde International Network
64. Médecins Sans Frontières
65. Mediterranea Bruxelles
66. Mediterranea Saving Humans
67. Migreurop
68. Migration Policy Group (MPG)
69. Missing Voices (REER)
70. Mission Lifeline International eV
71. Movimiento por la Paz (MPDL)
72. Mujeres Supervivientes
73. Mundo en Movimiento
74. Network Against Migrant Detention
75. New Horizons Project
76. New Women Connectors
77. No Name Kitchen
78. Northern Ireland Council for Racial Equality
79. Oxfam
80. Oxfam Italia
81. Platform for International Cooperation on Undocumented Migrants - PICUM
82. Protestantse Kerk Nederland
83. Quaker Council for European Affairs (QCEA)
84. Recosol
85. Rete delle Comunità Solidali (Re.co.sol.)
86. Roma Feminist Collective
87. Romnja Feminist Library
88. SCI Catalunya
89. Sea-Watch e.V.
90. Service Civil Internation Austria
91. Service Civil International
92. SOLIDAR
93. SOS Humanity
94. SOS Racism Denmark
95. Spectrum
96. Statewatch
97. Symbiosis-Council of Europe School of Political Studies in Greece
98. Syrian Justice and Accountability Centre
99. Transnational Institute
100. UNESCO Inclusive Policy Lab - People of African Descent & SDGs E-Team
101. Validity Foundation - Mental Disability Advocacy Centre
102. WeMove Europe
103. Women Against Violence Europe (WAVE) Network
104. Yoga and Sport with Refugees
Εθνικές
105. Arbeitsgemeinschaft Migrationsrecht des Deutschen Anwaltvereins
106. Ariadni AMKE
107. ARSIS Association for the Social Support of Youth
108. ASGI
109. ASKV
110. Asociación Por Ti Mujer
111. Asociación Pro Derechos Humanos de Andalucía
112. Association for Integration and Migration (SIMI)
113. Associazione Arturo
114. Associazione Progetto Accoglienza
115. AWO Bundesverband
116. Ban Ying e.V. coordination and counseling center against trafficking in human beings
117. Boat Refugee Foundation
118. Brot für die Welt
119. CEAR - Comisión Española de Ayuda al Refugiado
120. Center for legal aid - Voice in Bulgaria
121. Centre Avec
122. Centre for Information Technology and Development (CITAD)
123. Centre for Labour Rights, CLR
124. Channel Monitoring Project
125. CIEs NO MADRID
126. CIRÉ
127. CNCA - Coordinamento Nazionale Comunità di Accoglienza
128. CNCD-11.11.11
129. Community Rights in Greece
130. Congolese Anti-Poverty Network
131. CONVIVE Fundación Cepaim
132. coop. soc. APE06 - AlterProjectEmpowerment2006
133. Coordinadora CIE No Cádiz
134. Coordinadora Obrim Fronteres
135. Council of Churches Amsterdam
136. Danes je nov dan, Inštitut za druga vprašanja
137. Diaconaal Centrum De Bakkerij
138. Diakonie Deutschland
139. DIKUNTU ODV
140. Diásporas Association
141. ECHO100PLUS
142. Equal Legal Aid
143. Europasilo
144. FairWork
145. Famiglie accoglienti Bologna e Torino
146. FEDERACIÓN ANDALUCIA ACOGE
147. Federación SOS Racismo
148. Feministas en Holanda
149. Finnish Refugee Advice Centre
150. Flüchtlingsrat NRW e.V.
151. Flüchtlingsrat Schleswig-Holstein e.V.
152. forRefugees
153. GAT - Grupo de Ativistas em Tratamentos
154. Greek Council for Refugees (GCR)
155. Greek Forum of Migrants
156. Greek Forum of Refugees
157. Greek Housing Network
158. Hermes Center
159. HOTM
160. Huize Agnes
161. Human Rights Initiatives
162. ICS (Italian Consortium of Solidarity)
163. IHA – Intereuropean Human Aid Association
164. INTERSOS HELLAS
165. Irídia - Centre per la Defensa dels Drets Humans
166. Italy Must Act
167. Jesuit Refugee Service Belgium
168. Jesuit Refugee Service Greece
169. JRS Malta
170. KISA - Action for Equality, Support, Antiracism
171. KOK - German NGO Network against Trafficking in Human Beings
172. Kopanang Africa Against Xenophobia (KAAX)
173. La Cimade
174. LDH (Ligue des droits de l`Homme)
175. Legal Centre Lesvos
176. M.oV.I Caltanissetta
177. Meldpunt Vreemdelingendetentie
178. Migrant Rights Centre Ireland
179. Migrant Tales
180. Migrant Voice UK
181. Mobile Info Team
182. MOC
183. Move Coalition
184. Movimento Italiani Senza Cittadinanza
185. Naga Odv
186. Nazione Umana
187. Network for Children`s Rights (Greece)
188. NOF
189. Nomada Association
190. ONE PEOPLE
191. Pauluskerk Rotterdam
192. POUR LA SOLIDARITE
193. PRO ASYL, National Working Group for Refugees
194. Project Armonia
195. Racism and Technology Center
196. RADIO BULLETS APS
197. Red Acoge
198. RED AMINVI, SPAIN
199. RED ESPAÑOLA DE INMIGRACION Y AYUDA AL REFUGIADO
200. Red Interlavapies
201. RECIPROCA ODV
202. Refugee Council of Lower Saxony
203. Refugee Legal Support (RLS)
204. Refugees Platform In Egypt-RPE
205. Refugees Welcome Italia
206. Rotterdams Ongedocumenteerden Steunpunt
207. S.P.E.A.K (moslim woman collectif)
208. SAAMO Antwerpen
209. Salud por Derecho
210. SCI Switzerland
211. SNDVU Seguro
212. Siempre
213. Sienos Grupe
214. SolidarityNow
215. Solidary Wheels
216. Stap Verder
217. Stem in de Stad
218. Steunpunt Ongedocumenteerden Pauluskerk
219. Stichting Jeannette Noëlhuis
220. Stichting LOS (NL)
221. Stichting ShivA
222. Stichting Vluchteling Kansen
223. Stichting Vluchtelingen in de Knel
224. STIL Utrecht
225. Stowarzyszenie Interwencji Prawnej (Association for Legal Intervention)
226. The Norwegian Centre Against Racism
227. Tierramatria mujeres migrantes y Refugiadas en Andalucía
228. Toevlucht Utrecht
229. Turun Valkonauha ry, Finland
230. URGG
231. Villa Vrede
232. Vluchteling Onder Dak
233. Vluchtelingenwerk Nederland (Dutch Council for Refugees)
234. Waterford Integration Services, Ireland
235. Wereldhuis - World House (STEK)
236. Wereldvrouwenhuis Mariam van Nijmegen
